Sao Paulo

De volgende dag lekker naar de Copacobana gegaan. Heerlijk rustig op het strand gezeten en niets anders doen dan mensen kijken en even de sores van de voorafgaande dagen vergeten.
Ik heb er echt een paar uurtjes zitten en liggen chillen in m’n eentje, super relaxt gewoon.

Vervolgens wat heerlijke broodjes en wat frisdranken en water gekocht voor een lange busreis die mij te wachten stond. In het hotel daarna de boel weer bij elkaar gepakt om te vertrekken naar São Paulo, waar ik bij een oud collega (Paula) zal verblijven.

De busreis duurde wel erg lang; 7.5 uur in plaats van 6 uur. Tja ook in Brazilië hebben ze een serieus file probleem! Uiteindelijk was ik pas om 21.00 aangekomen.

In Sao Paulo opgehaald door de leider van het reisagentschap, die me vroeg contact met hem op te nemen als ik de problemen met de bank niet kan oplossen en hij mij vervolgens wat geld voorschoot.

Het was wel prettig opeens Nederlands te horen en met iemand te praten zonder dat je iets op 5
verschillende manieren probeert. Gelukkig kan ik mij over het algemeen wel duidelijk maken met
mijn brakke Portugees, maar even gewoon een gesprek voeren is opeens een hele verademing.
Na een kort gesprek met Martijn heb ik een taxi gepakt en ben ik netjes bij Paula aangekomen.
Paula heeft een enorm mooi appartement in het centrum van São Paulo, de wijk heet Paulista. Ze
heeft een jong tsi tsu hondje, dat helemaal gek op me is. Nu maar hopen dat Jesse niet jaloers
wordt.

Later met Paula in een restaurant in de buurt bijgepraat onder het genot van Braziliaanse palmhart pizza, die erg lekker was. Was wel apart om elkaar zo ver van Amsterdam weer te zien.

Kapot, maar met een tevreden glimlach op mijn gezicht ben ik daarna naar bed gegaan.

Vandaag bleek dat de ABN AMRO mij niet kon helpen, omdat ze nieuwe pasjes alleen naar het eigen thuisadres mogen sturen. Maar ik regel wel wat hier. Genoeg over deze probleempjes, ik ga lekker genieten van de warme zon in de straten van Sao Paulo.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Vandaag meer geluk.

De pas problemen zijn nog niet verholpen en gaat ook niet gebeuren, maar heb van Paula, de vriendin waarbij ik in Sao Paulo verblijf, geld geleend. Dat vervolgens weer via internet overgeboekt. Die ellende is voorbij, tralalala!!!!

Vandaag met Paula en een oud collega Joyce, haar man (die ik ook van het werk kende) en haar brand new baby wezen ontbijten. Echt super gezellig en erg uitgebreid. Heb daar veel dingen gegeten en gedronken die typisch Braziliaans zijn. Het was allemaal lekker en niet van die mierzoete bende of worst met bonen, die je in andere landen vaak ziet bij ontbijtjes.

Het ontbijt duurde wel tot 12.00 uur. Later hoorde ik dat in Brazilie ze het volgende gezegte hebben: Het ontbijt eet je als een koning (veel en goed), lunch als een prins (gezond en iets minder) en diner als een zwerver (heel weinig, maar ook iets minder gezond).

De rest van de dag heb ik van Paula een soort Grand Tour de Sao Paulo gehad. Veel info over de achtergronden van de stad. De mensen die in Sao Paulo geboren en getogen zijn noemen ze bijvoorbeeld Paulista.

S 'middags een nieuwe camera gekocht, en een mini sandwiches geluncht. Later ook een prachtig park bezocht waar we twee uur lang rondliepen. Daar kwamen we ook een vijgenboom tegen en die blijken zelf extra stammen te maken als ze groter worden, zodat ze niet kunnen omvallen. Die foto die je hiervan ziet is dus één boom en niet meerderen.

In de avond gingen we naar een luxe Japans restaurant, waar we echt heerlijk gegeten hebben; onbeperkt sushi en andere Japanse lekkernijen. Nou, ik heb mijn buikje rond gegeten en volop genoten. Kortom; het was een dag met veel culinaire en culturele hoogstandjes, ik geniet!!!!

Morgenochtend om 09.00 gaat het vliegtuig naar Campo Grande en vanuit daar ga ik de draslanden van de Pantanal in. Dus geniet extra van het heerlijke eten vandaag, want dat zal vanaf morgen wel eens heel anders kunnen worden.

Ik weet niet of ik in 1 van de kampen toegang tot internet heb, waarschijnlijk niet. Dus moeten jullie even wachten tot mijn volgende 'sterke verhaal'.