Terug naar Huis

De volgende dag extra vroeg overstaan om Peace uit te zwaaien en te vragen of ik toch de kamer aanhouden mag.  Peace had het namens de groep gevraagd en dat kon niet.  Nu vroeg ik voor mezelf bij de receptie of ik tegen betaling de kamer kon aanhouden en dat mocht wel. 

Vervolgens lekker met Len, Jessie Ton en Antonette nog op een bedje gelegen en genoten van de warmte van de zon. Af en toe was het heel warm, maar aangezien het de laatste uren waren, wilde ik volop genieten. Jessie zat naast mij, de anderen in de schaduw. We bleven relaxen tot een uur of 12. Daarna gingen we om de beurt op mijn kamer om zich op te frissen. Ik ging als laatste een douche nemen, laatste spullen in te pakken en afscheid van het huisje te nemen, daarna uitchecken. 

Om 1300 kwam ons vervoer om ons baar de luchthaven te brengen. Vlug de kamer afrekenen en richting de airport. Ik wordt een beetje verdrietig bij het idee dat de reis nu ten einde komt, maar ook weer blij dat ik onderweg ga om mijn man weer te zien. Wel vervelend dat we op het vaste in Dar es Salaam vijf uren moesten wachten op de vlucht naar Nederland.  Maar uiteindelijk viel het wel mee. We konden nog niet inchecken voor de volgende vlucht, maar er was gelukkig we een broodjeszaak, waar we bijna allemaal heengingen. Len trakteerde ons op een kop koffie en ieder nam een broodje. In een winkeltje nog met Erna en Antonette wat drank voor thuis ingeslagen en toen eindelijk inchecken.  Er waren wat problemen met Rieneke. De arme ziel had via haar reisverzekering een latere vlucht gekregen, met verbinding met de volgende in business class, maar omdat ze met ons was meegevlogen, liep ze dat nu mis. Gelukkig voor haar is dat nog goed gekomen. Nu kon ze ruimte krijgen voor haar gebroken schouder. We zitten niet dicht bij elkaar in het vliegtuig. Dus ik slaap wat en kijk een film.

Na een uurtje of acht vliegen komen we (ets te vroeg) aan op Schiphol. Ik tekst Jesse dat ik er ben. Na de paspoort controle en het pakken van de bagage, neemt de groep afscheid. Ik zie veel vochtige ogen. Ook ik heb het toch erg moeilijk. Het was echt een super vet avontuur met een hele leuke en hechte groep met wie ik toch heel wat had meegemaakt in die drie weken. Ik ga deze sfeer zeker heel erg missen. Wie weet hou ik er wat vrienden aan over. Ik hoop het.

Bedankt Erna voor de leuke gesprekken met een drankje of een ijsje, bedankt Ton & Antonette voor het mij écht thuis te laten voelen bij jullie, bedankt Wim, Henk & Ria, Corrie en Peter voor jullie gezelschap en leuke momenten, bedankt en vooral beterschap José en Rieneke, bedankt lieve Len en Jessie, ik ben een beetje gek op jullie geworden, bedankt mijn busmaatjes Wijnand en Karin voor de lol in de safaritruck en bedankt Haagse Edith en Frank voor de leuke één op één momenten. Ik zal met een glimlach aan jullie terugdenken en wie weet, zien we elkaar in de toekomst nog.