Via Mto Wa Mbu naar Arusha

We vertrokken die ochtend pas om 8.30 nichting Arusha. Dat was praktisch uitslapen. En mijn bed lag heerlijk en we hoefden geen tenten meer af te breken. Kortom, een ontspannen ochtend voor we vertrokken.

We stopten niet ver van Karatu bij  Mto wa Mbu, een dorpje waar veel tradities te bewonderen zijn. Het project is opgezet door de Nederlandse ontwikkelingsorganisatie SNV en is nu in handen van de lokale bevolking. We konden kiezen voor een wandeling of een fietstocht. Wim is de enige die gaat wandelen, enkelen blijven achter en de rest gaat fietsen. Yippie, het zijn mountainbikes. Wel moeten we allemaal een helmpje op en zijn de paden niet echt eenvoudig te berijden.

Helaas maakt Henk al snel een val en dat na het ongeluk, zal wel schrikken zijn geweest. Maar de bikkel is opgestaan en weer doorgegaan, stoer! Wel besluiten Jessie en Len, oftewel Hepie & Hepie om terug te keren naar de anderen. De rest gaat wel door. 

We hadden veel stops onderweg en leerden veel over het leven hier. Bij de bananen plantage leerde ik een hoop dingen die ik nog niet wist. Een bananenboom geeft maar één keer bananen, daarna wordt hij afgehakt. Maar aan alle kanten komen er dan vervolgens weer nieuwe uitgroeisels aan die elk weer een boom worden. Dit houden ze wel tot een max, omdat anders het voedsel van de bomen onvoldoende is. Vandaar dus ook dat de oude bomen direct omgehakt worden na de oogst, zodat ze geen water meer gebruiken.

Leuk weetje: Als je knijpt in de omgehakte stammen, stroomt het water er gewoon uit. Heel bijzonder.

Er zijn ook donker rode (eindelijk bijna bruine) bananen te vinden hier. 

We stopten bij een atelier waar kunstenaars schilderijen maakten. Sommigen zijn best mooi en ik koop twee kleine schilderijen. Wat wel opvalt is dat ze van elk schilderij meerderen maken. Meerdere medereizigers kopen hier een mooi souvenier.

Ook maken we een stop bij een plek waar ze veel houtsnijwerken maken. Leuk om te zien en zowel Ton en Antonette, als ik besluiten een pappa en mamma setje te kopen. Ze blijven moeilijk staan, maar uiteindelijk konden we beiden een setje bemachtigen welke wel bleven staan. Ook hier halen meerdere medereizigers een leuk aandenken. 

Ook stopten we bij een bar (kleine plaggenhut)  waar we bananenwijn en bananenbier konden proeven. Over smaak valt niet te twisten, zullen we maar zeggen. Het was wel lekker knus.

Uiteindelijk werden we getrakteerd op een heerlijke lunch, waar de rest van de groep al op ons zat te wachten. Het eten is ook hier weer heerlijk. Is toch wat anders dan stamppot andijvie. Daarna gingen we de weg weer op, richting Arusha. Dit zal de laatste lange rit worden met de truck. 

Onderweg vroeg ik wel een onze gids Peace, wanneer we nou bij de baobabbomen zouden komen, omdat dit ergens in de reisbeschrijving stond. Ze was hiervan bewust, maar daar waren we wegens tijdgebrek niet aan toegekomen. Gelukkig gaf ze dit aan de chauffeur aan en wisten we toch nog een hele korte stop in Monduli bij een baobabboom te maken. Ook bekend als de 'boom van leven', de Baobabs zijn symbolen van kracht, veerkracht en ondoorgrondelijke mystiek. Er zijn 9 soorten, waarvan er 6 alleen op Madagaskar groeien en één in Australië. Twee soorten groeien er in Tanzania. Baobabbomen hebben een levensduur van 1.000 tot 2.000 jaar. Er is weinig tijd, dus we mogen de safaritruck niet uit, helaas. 

We rijden door naar Arusha, waar ik een prachtige, ruime kamer krijg. Wel in eerste instantie veel herrie omdat mijn kamer precies grenst aan het zwembad en bar, met luide muziek. Later in de avond wordt het gelukkig stiller.

We kijken uit op Mount Meru, die, als ik het opzoek, best wel een interssante betekenis heeft Mount Meru is een heilige berg met vijf toppen en wordt in het hindoeïsme en boeddhististme beschouwd als het centrum van alle fysieke, metafysische en spirituele universums, wow...!

Om 19.00 uur gaan we eten. Helaas geen sfeervol restaurant in dit hotel, en de tafels zijn rond en naast elkaar gezet. Niet echt gezellig. Om één of andere reden is Rieneke er niet bij vanavond. We nemen die avond alvast afscheid van David en Elvis. Ze zullen ons morgen, nadat ze ons bij de airport afzetten, verlaten en terug naar Nairobi gaan. Frank (van Edith) houdt een mooi bedankpraatje en vervolgens komen de enveloppen met bedankjes naar beide heren. Zelf had ik al kaarten gekocht en daar dus op een persoonlijke tekst geschreven. Ook daarop voor Elvis, het recept van de kip die ik eerder deze reis voor de groep gemaakt had. Wel een raar idee, dat we nu zonder hun verder gaan.

Daarna ging bijna iedereen onder de wol en bleef ik met een enkeling achter voor een laatste drankje.