Karatu

De ochtend hadden we na het ontbijt een praatsessie met onze gids en twee andere lokale medewerkers van Sawadee. We mochten allemaal ons verhaal kwijt over hoe we het ongeval van de vorige dag beleefd hadden. Ik merkte dat mijn emotie hoog zat, ook door eerdere ongelukken van eerdere reizen, die kwamen toch plots weer boven. Maar ik besluit dat niet te delen, omdat ik vond dat het belangrijker is de ervaring van de getroffenen te laten delen. Velen waren behoorlijk emotioneel, waardoor ik, toen het mijn beurt was, aangaf enorm trots op de groep te zijn. Iedereen, echt iedereen hielp mee waar hij/zij kon, en dat was erg bijzonder. Anderen waren meer analytisch en dat was ook fijn, omdat de Sawadee agenten daardoor een duidelijker beeld konden krijgen van het ongeluk. Jessie en Len hadden trouwens wel de dag ervoor een verklaring aan de politie gegeven. Ik weet niet of anderen dat ook gedaan hadden.

We passen het reisschema een beetje aan. Morgen gaan we pas de fiets- of wandeltour doen, zodat iedereen vandaag wat rust kan pakken. We is er voor degenen die dat willen een tour rond de koffieplantages. Ik besluit daar ook aan deel te nemen, al merk ik dat de groep toch een beetje van slag is na de praatsessie van die ochtend. De koffie plantages zijn van de Iraqw-clan en onze gids vertelde ons vol trots over de plantages, zijn volk en de omgeving. Het Iraqw-volk, is een clan die in de buurt van Karatu, wonen in de gebieden die de Manyara-regio van Tanzania omvatten. Volgens de meest recente schattingen leven er ongeveer een miljoen in Tanzania, volgends de overlevering komen ze van origine uit Ethiopië. We zien ook hoe de Iraqw leven en wonen en dat ze staads moderner worden. Uiteindelijk zien we het proces van koffiebonen laten drogen en branden.

Ook leert onze gids ons een liedje wat wij al eerder hier en daar hoorden;

Jambo, Jambo bwana

Habari gani, nzuri sana

Wageni, Mwakaribishwa

Tanzania, hakuna matata

Als je dit vertaald, betekend het: Hallo, hallo meneer Hoe gaat het, heel goed. Welkom, wij ontvangen u in, Tanzania, geen probleem. Origineel is het een Keniaans liedje, in Swahili, maar wordt overal gezongen. Het woord Tanzania, is officieel Kenya, maar wordt op elke locatie aangepast. Het irritante is, dat het liedje de hele dag in je hoofd blijft zitten.

Tegen drie uur waren we terug bij de lodges. Ik krijg nu mijn eigen kamer en doe gelijk een wasje. De rest van de middag lekker met meerderen even gezeten en gebabbeld. In de avond gaat een groot deel van de groep mee naar een klein restaurantje aan de overkant. Er is niet zoveel op restaurant gebied, maar deze is prima te doen. En,.... westers eten. De ene neemt een pizza, de ander (ik ook) een burger. Ze zijn heerlijk. 

In de avond nog lekker lang gekletst met Ton en Antonette en later nog een tijd gezeten met Erna. We maakten het wat later dan normaal, maar het was prettig sfeertje, dus waarom niet?