Ngorongoro Krater

Deze dag was lange maar indrukwekkende dag. We vertrokken héél vroeg vanuit de Serengeti de Ngorongoro krater. Deze ochtend was ik wat trager dan anders. Na het opruimen van mijn spullen,  afbreken van de tent, gelukkig hielpen mijn maatjes Ton en Antonette mij met het afbreken van de tent. Daarna met z'n allen aan het ontbijt, ondanks dat het zo vroeg is, zit het met de sfeer binnen de groep prima, het is echt een leuke club met mensen. Na het ontbijt de afwas, inclusief het voor ons bekende droog wapperen.  Nog een laatste toiletbezoek en dan de truck in om te vertrekken. 

Voordat we de Serengeti daadwerkelijk achter ons laten krijgen we als laatste traktatie, van heel dichtbij, een jonge mannetjes leeuw die probeert een groepje antilopen te besluipen. Maar die hadden hem door, ze rennen niet weg maar maken alarmgeluiden om elkaar te waarschuwen.  Ze volgen de leeuw tot hij uiteindelijk opgeeft. Fascinerend om te zien. Wat wel grappig is, is dat de groep soms over elkaar heen tuimelt om dé perfecte foto te schieten. Sommigen geven de anderen ook wat ruimte, maar er zijn er helaas ook een paar die daar weinig rekening mee houden.

De tocht is wel afzien dit keer. Ook nu moeten alle ramen open omdat de weg te hobbelig met veel kuilen is en de ramen anders breken. Maar nu is het heel vroeg en ook heel erg fris. David rijdt dit keer stevig door, waardoor je op de tocht, in de kou het gevoel krijgt in een centrifuge te zitten. Gelukkig heb ik mijn bikecoll en zonnebril op waardoor ik elk geval niet te veel stof inadem. De lucht is prachtig en we zien verschillende luchtballonen boven de Serengeti hangen. Mooi gezicht!

Bij overgang post van Serengeto naar Ngorongoro, moet onze gids een soort toegang permissie krijgen. Helaas liggen de systemen plat en staan we gigantisch lang bij de toegangspoort voor een entree vergunning. Dus we nemen een kop koffie, gaan nog een keer extra naar het toilet en Wijnand ontdekt nog een mooie hagedis waar iedereen foto's van maakt. Vervolgens laten ze alle jeeps voorgaan voordat onze truck erdoor mag en dat zijn wel zeker 50 jeeps.

Uiteindelijk verder gegaan en onderweg meerdere Masai gezien. Maar we mogen ze niet op de foto zetten. Kennelijk gebeurt het vaak dat de Masai stenen gooien als je foto's maakt. Hmm, leuk volkje. Bij daadwerkelijke grens tussen de Serengeti en Ngorongoro verruilen we de safaritruck voor 3 stoere 4x4 landrovers, die met redelijk gemak de steile kraterwand op en af zouden moeten rijden. We stoppen bij een mooi punt waar we een goed zicht hebben op de krater, wat eigenlijk niet echt een krater is.  De 24 kilometer brede krater is ontstaan na een vulkaanuitbarsting; middenin ligt het sodameer Lake Magadi.

We vertrokken als derde jeep vanaf het uitkijkpunt en reden langs de kliffen naar beneden en toen, toen kreeg de dag een vervelende twist. We zagen de tweede jeep in de bosjes tegen de berghelling staan. Eerst dachten we dat ze bushey bushey aan het doen waren (zo noemde wij plaspauzes in de wildernis), maar dat was helaas niet waar. De jeep was tegen de berg aangereden. We zien enkele reisgenoten uit de jeep komen, die vooral erg geschrokken en geshockeerd zijn. Ik hoor van Ria dat de chauffeur de macht over het stuur was verloren, ik zie Peter met een open been en Corrie in shock. Dan hoor ik dat ze de eerste jeep geraakt hebben en zie deze verderop, vlak bij de klif staan. Mensen strompelen de auto uit, dus ik ren daar heen. Daar zijn sommigen er erger aan toe, Rieneke heeft haar sleutelbeen of schouder waarschijnlijk gebroken en José heeft een behoorlijke hoofdwond. Het is één grote wanorde. Ik hoorde dat de chauffeur van de tweede jeep het ongeluk veroorzaakt heeft, de rem werkte niet goed en hij is toen op de eerste jeep geknald. De chauffeur van de eerste jeep was gelukkig wel scherp en wist te voorkomen dat zijn jeep de afgrond inging. Ook hoor ik van Len en Erna dat de chauffeur de stickers van het bedrijf snel van de jeeps had afgehaald om zo te voorkomen dat we er foto's van maakten. Wat een slechte zaak.

Gelukkig komt er een andere jeep voorbij met wat dokters, die helpen kort, maar rijden dan ook weer door. Tja, die hadden ook vakantie. Uiteindelijk kwamen er wat militair uitziende mannen en een dokter. Ik beland uiteindelijk in onze jeep met José haar benen op mijn schoot en Antonette bij haar hoofd. Maar dat blijkt uiteindelijk niet het beste plan. De gewonden gaan naar het ziekenhuis (Rieneke, Jocé, Peter, Corrie en Wim met daarbij onze gids en Antonette), anderen van de getroffen jeeps gaan alvast naar het kamp (Len, Jessie, Henk en Ria) voor hen is de lol eraf. Onze jeep zal alsnog de krater gamedrive af gaan maken en Erna, Edith en Frank sluiten zich aan bij onze jeep. Iedereen moet duidelijk wel bijkomen van het hele gebeuren en het is stil in de jeep. 

...

Na een tijd zien we een groep leeuwen die liggen te relaxen, daarbij een jonge leeuw met stippen, lijkt  de hele tijd naar mij te kijken. Ben ik een lekker hapje? Ook zien we vele vogels zoals de ibis, reigersoorten en de zwart-witte smidsplevier. Zo langzamerhand komen we een beetje bij en kunnen we weer genieten van het moois om ons heen.

Er zijn mega grote kuddes met gnoes (wilderbeasts) en onze chauffeur verteld een leuk verhaal. Gnoes zijn als laatste beest door God is gemaakt, met restjes van andere dieren, de manen van de leeuw als zijn baard, hij kreeg de kop van een wrattenzwijn, de nek van een buffel, de strepen van een zebra en de staart van een giraffe. Daardoor is de gnoe het lelijkste dier op aarde. 

Na het kort spotten van een caracal (dank Erna!) komen we met geluk bij een leuk tafereel. Twee jong servalkatten spelen met de veren die op de grond verspreid liggen, waarschijnlijk van een eerdere prooi. Moeder is nergens te bekennen, maar de twee jonge servals vermaken zich prima en laten zich niet door ons afschrikken. We staan lang stil om dit te aanschouwen.

Verderop zien we een gazelle met jong en niet veel later grote groepen zebra's waarvan enkele zebra's elkaar aan het poetsen zijn. De hele tijd vraag ik om een zwarte neushoorn (het liefste in een boom met een luipaard) en aan het einde van de gamedrive roept de chauffeur dat hij er eentje zien, ver in de verte. We maken met z'n allen foto's, maar twijfelen of de chauffeur ons voor de gek houdt. Later blijkt dat het echt zo was. Wat gaaf!

Na deze indrukwekkende ervaring, rijden we naar onze Ngorongoro Lodge in Karatu waar we 2 nachten blijven. Vanaf nu geen tenten meer opzetten en afbreken, whoop whoop! De eerste nacht moet ik wel een kamer met Frank delen, de tweede zal ik een kamer alleen krijgen. Dat is niet echt erg, want ik kan erg goed met Frank overweg en we hebben erg leuke gesprekken samen, dus nu ook weer. We zien de anderen terug en uiteindelijk ook degenen die naar het ziekenhuis gebracht waren. Iedereen is in principe redelijk goed er vanaf gekomen. Maar José heeft wel erg veel last van haar hoofd. Rieneke lijkt op de pijn na, het goed aan te kunnen. Maar later veranderde dat wel. Ze had hevige moodswings en maakte bijna elke dag wel met iemand ruzie, om vervolgens de volgende dag haar excuus aan te bieden. Gelukkig had ze wel door dat ze dit beter niet bij mij kon doen. Rieneke is wel degene met wie ik uiteindelijk het minste heb. Neemt niet weg dat het ontzettend zielig was, wat er met haar gebeurd was.  

Na het avondeten ben ik nog met een paar reisgenoten blijven zitten en van een fris biertje genoten.