Stonetown, Zanzibar

De volgende ochtend ontbeten in het hotel. Ik denk dat dit keer het ontbijt het minst bijzondere was.

José blijft achter in Arusha, erg jammer en verdrietig. Maar ze blijft last houden van haar hoofd en is af en toe wat warrig. Ze ziet het niet zitten om met ons verder te reizen, dus ze reis terug naar Nederland. Het breekt mijn hart om haar een laatste knuffel te geven en te zien hoe zij zich groot houdt om niet te huilen terwijl ze zwaait. Aan Rieneke is ook gevraagd of ze liever niet naar huis gaat, maar zij wil graag blijven. 

We waren binnen 15 minuten op de luchthaven. Daar ging alles een beetje rommelig, omdat Peace ons als groep liet inchecken. Uiteindelijk waren we er allemaal doorheen en bestelden we koffie met iets lekkers. Maar voordat de koffie klaar was, hoorden we dat we een uur eerder vertrokken en we aan boord moesten. Nou, dit heb ik nog nooit eerder meegemaakt, een vliegtuig dat te vroeg vertrekt. Het is een propellervliegtuig en ik zit bij het raam, wat fijn.....

Ik zat tijdens de vlucht naast Erna en we hebben weer veel gelachen samen. Ik leerde haar steeds beter kennen tijdens de reis, want we hadden toch best wel wat één op één momentjes gehad. Ik mag haar graag. We kletsen leuk, eten een ijsje en kijken naar de eilandjes voor de kust van Tanzania, totdat we landden.

Daarna transport naar het hotel. Peace had ons verteld dat dit hotel 'very basic' zou zijn, maar het tegenovergestelde was waar. We hadden ieder enorm grote kamers, met heerlijke douche. Wim, Rieneke, ik en misschien nog anderen hadden een eenpersoonskamer met een zitje voor. Heel idyllisch allemaal. Ik plofte op mijn bed en viel per ongeluk in slaap, zo lekker was het bed.

Om vier uur hadden we een stadswandeling voor de liefhebber. Maar het leek meer op een marathon. De lokale gids had duidelijk teveel locaties opgenomen in zijn tour om dat binnen twee uren te redden. Dus konden we nergens echt de tijd nemen voor foto's. Het werd een gehaaste tour, wat echt a-relaxt was. We zagen wat van de unieke deuren waar Stonetown om bekend is en veel informatie over het slavernijverleden.

Na de stadsmarathon wat mooie plaatjes kunnen schieten aan de kade van de ondergaande zon. Ik besluit nog een rondje centrum te lopen, om wat meer de sfeer in mij op te nemen. Er is een nachtmarkt waar je kunt eten. Het ruikt lekker, maar toch lijkt het niet verstandig om daar wat te eten. 

Uiteindelijk beland bij een Indiaas restaurant. Naast mij een blanke man die een indiaan denk te zijn, maar ook op een viking lijkt. Ton en Antonette vergezellen mij voor diner en we eten er heerlijk. De rest eet in het hotel en gaat vroeg naar bed. Het eten was echt lekker en het was gezellig met die twee en daarna doen we nog een drankje in naast het hotel.