Kerio Vallei

De nacht was een kleine tegenvaller. Geen last gehad van de loslopende paarden, maar het was erg koud. De slaapzak houdt natuurlijk alleen de kou van het lichaam, maar niet van mijn gezicht en die was echt ijskoud. Opstaan en inpakken om 5 uur. We pakten onze spullen en wat een geluk,... de truck was uit de modder weten te komen en stond netjes op het terrei. We hoefden dus niet met al onze tenten en bagage door de moder te banjeren. Dus brachten deze weer naar de truck en na het ontbijt vervolgden onze weg naar de Kerio vallei. Deze vallei maakt ook deel uit van de rift vallei, waar ik al eerder over sprak. Onderweg genoten wij van het uitzicht over de randen van de groene vallei.

Het was een lange rit en ik zat lekker alleen, had enkele uren mijn headset op en genoot van relaxte muziek. Tussendoor nog even geslapen in de truck, was niet de enige, achter mij lag de schone slaapster ;-). We lunchen aan de kant van de weg en (bijna) iedereen helpt met het maken van een salade bij de lunch. Wel grappig zo te lunchen. Na de lunch nog even de benen strekken, een laatste plaspauze en weer door. 

Aangekomen bij ons verblijf, Lelin Campsite, kies ik ervoor om voor een klein bedrag voor twee dagen een mini kamer te nemen. Ik heb het gehad met de koude van de nacht en wil dat voorkomen. Het bed is niet fantastisch, maar het uitzicht vanuit mijn 'veranda' is prachtig. Ook enkele anderen kiezen voor de warmte van een kamer. 

De volgende dag maken we, na ons ontbijt een mooie lange wandeling door de Keria vallei. We zien diverse plantages, hier en daar een klein verscholen huisje. Na een tijdje nemen een paar mensen de wandeling terug naar de campsite, terwijl het grootste deel blijft en naar een waterval loopt. Een mooi plekje om even te ontspannen en genieten van het uitzicht. Ook zien we de zogenaamde kauwgom boom.

Onze gids heeft zijn zoontje Theo bij zich, die vooral erg geïnteresseerd is in Rieneke, maar later zijn charmes meer deelt met Edith. Hij brengt haar zelfs bloemen waaraan ze mag ruiken. De jongeman is zeker een charmeur, maar loopt daardoor wel soms erg traag. Len en ik sporen hem aan om het tempo niet te laag te houden. De vergezichten zijn prachtig. Hier en daar zien we iemand oogsten, hakken of maaien en dat in die hitte. 

De wandeltocht is zwaar, maar zeker de moeite waard. Voor Karin is het net iets te veel en zij krijgt voor het laatste deel een lift van een motor. Maar ze mag trots zijn op zichzelf, het was een zware klim. 

In de middag hebben we een bezoek aan Emanuel, een ondernemende Afrikaanse boer, die enthousiast over zijn interessante leven vertelde. Hij is zeer innovatief aan het boeren en geeft deze wijsheden ook door aan zijn mede-boeren. Ook liet hij vol enthousiasme zijn fotoboeken zien van de tijd dat hij in Nederland verbleef.

In de avond prima gegeten aan een lange tafel met vreselijk lelijk rood tafelkleed wat volgens mij wel even een rondje had mogen draaien in de wasmachine. Dat valt mij dan weer op, haha.

Daarna doet onze vriendelijk gids nog even een praatje over de het opstaan, tent afbreek en truck inladen tijden voor de volgende dag en een uitleg over het hoe en wat nog meer. Vervolgens neemt een enkeling nog een drankje en gaat uiteindelijk zo langzamerhand iedereen zijn/ haar tentje redelijk vroeg opzoeken. Welterusten!