Kano en inktvisvissers

Nog maar twee dagen te gaan op het eiland Phu Quoc. Vandaag heeft Jesse ondanks het mindere mooi weer besloten om de eilanden in het zuiden te fotograferen. Ook het strand Soah Beach wil hij nog op de gevoelige (digitale) plaat vastleggen.

Een poging op de motorbike het zuiden te bereiken is al eerder door hem afgeblazen. De wegen zijn op twee wielen niet echt veilig toegankelijk, dus deze keer dan maar met een tour gezelschap. Het is niet echt een keuze die hij snel maakt. Vrijheid is immers zijn motto en de sfeer houdt hij graag in de hand afhankelijk van het gezelschap. Uiteindelijk viel de gezelschap van de tour reuze mee. Het gezelschap bestond uit drie dames, een Duitse, Ierse en een Vietnamese die al een tijd in Canada heeft gewoond en hier met haar man op vakantie is. Behalve haar man, bestond de gezelschap uit een Rus en nog een jonge student uit Saigon. Welgeteld bestond de groep uit 7 en de tourbegeleider en later wat mensen die ervoor zorgden dat de boot veilig uit en in de haven voer.

Onderweg werd eerst een Paerlfarm (parelboerderij op z’n Hollands) bezocht, waarna de tocht per bus naar de haven werd voortgezet, daar gingen ze aan boord op een boot waarin misschien wel een vijfvoud van het aantal nu in past. Tijdens de boottrip naar de eilanden werden drie stops gemaakt om te snorkelen en konden de passagiers pogingen wagen om een vis te vangen uiteraard zakte het geduld al bij een ieder tot beneden nul en verzochten ze de kaptein maar verder te varen. Wel werd er af en toe een snorkelduik gemaakt vlak bij de prachtige eilanden.

De trip waar Jesse aan deel nam moest helaas vervroegd worden onderbroken omdat een er storm op komst was. Voor de storm voerden ze de haven binnen, de teleurstelling was bij de anderen goed te voelen. Ondanks het minder mooie weer stelden zij dan toch voor om Soah Beach over land per bus te bereiken. Een strand wat je niet mag missen! Na een half uur rijden bereikten zij het strand wat volledig aan de verwachtingen en verhalen voldeed getuige de foto’s die Jesse maakte. Witter dan wit bestaat niet en een zonnebril is daar wenselijk, omdat het wit je gewoon verblind.

Tot zijn verbazing kwam hij op het verlaten strand nog twee reizigers van Halong Bay tegen, Heather en Lulu, de twee Engelse meiden uit Brighton. Met hen afgesproken om later op de avond wat tijd samen (weer!) door te brengen. De reiswereld blijkt klein te zijn. Na een verblijf van ruim een uur op het idyllische strand reed de bus weer terug naar de plek waar de passagiers waren opgehaald.

Mijn dag verliep iets anders. In de vroege ochtend was ik samen met Luan (vriendin van de eigenaar) kerstspullen gaan inkopen voor ‘The Lounge’. Ook een korte stop op de markt gemaakt. Aangekomen bij ‘The Lounge’ begon ik direct de boel in kerstsferen om te zetten.

Ik zat diezelfde tijd ook op een boot, maar een stukje kleiner. Ik was namelijk per kano een rivier gaan verkennen met Miguel. Helaas wordt er in de buurt een nieuwe luchthaven gebouwd en is er teveel geluidsoverlast om dit met andere toeristen te gaan doen. We kwamen ook een paar keer met de kano vast te  zitten en moesten we hard ploeteren weer los te komen. Voordat we de kano namen werd ons wat te eten aangeboden: Bijen en larven. Ik probeerde er onderuit te komen, maar men bleef aandringen. Eerlijk is eerlijk, het is best te kanen. Van de larven heb ik er zelfs vier naar binnen gewerkt,…slurp slurp. Na de korte trip keerden we terug.

Intussen was het 16.30 uur en Jesse kwam binnen waar de Kerstboom al prachtig stond te pronken. Niet veel later kwam ik er ook aan, maar Jesse hield zijn ontmoeting met Heather en Lulu stil, die kwamen om half zeven. Ik was heel erg verrast en we hebben een leuke avond met eten en daarna livemuziek op het strand gehad.

Vanavond ons afscheidsdiner met Luan en Miguel. Morgenvroeg vertrekken we naar Hanoi.