Naar Samburu reservaat

We staan om 5.30 al op. Ik heb een slechte eerste nacht in een tent achter de rug. Het was koud en het waaide erg. Ik had slechts een deken, omdat er een slaapzak te kort was. Deze deken heeft mij niet tegen de kou kunnen beschermen, de halve nacht wakker gelegen, ondanks dat ik halverwege de nacht maar wat kleding en sokken had aan gedaan. Dus hoop ik dat Peace vandaag weet te regelen dat er een slaapzak voor mij komt, anders zien ze morgen een hele andere Danny haha.

Bij het ochtendgloren een douche genomen, iedereen is nog in zijn/haar tent, dus het is nog lekker rustig. De douches hebben geen haakje of iets dergelijks om je kleding of douchespullen kwijt te kunnen, dus het is even behelpen. Daarna moeten we toch echt tot actie overgaan. We breken de tenten af en brengen deze naar de truck. Met het afbreken van de tenten (ook bij het opzetten), helpt iedereen elkaar, dat is wel mooi. Ik hielp Jessie en Len en toen ging er iets fout. De stok waar Len bij stond schoot los en kwam met volle vaart tegen mijn neus en vervolgens tegen de bovenlip van Jessie. Auw auw auw, nou lekker begin van de dag. Maar goed, we gaan door. Na het ontbijt, afwassen en het opruimen van de laatste spullen vertrokken we richting Samburu.

Het landschap veranderde zienderogen: het weelderige groen maakte plaats voor doornige acacia's. Onderweg stopten wij bij een supermarkt, waar we konden pinnen, een kopje koffie haalden en wat lekkers voor onderweg, want de komende dagen zien we voorlopig geen winkeltjes meer. Er waren wel veel mensen daar voor het winkelcentrum die er vrij dwangmatig op aandrongen om iets van ze te kopen. Op de achtergrond hebben we mooi zicht op Mount Kenya, dus ik ontsnap aan de hectiek om even aan de overkant van de weg een mooie foto te maken. 

Vervolgens een leuke stop bij de evenaar waar ze de waterkolk proef lieten zien. De ene zijde van de evenaar draait weglopend water linksom, de andere zijde draait de waterkolk rechtsom. Grappig om te zien.... Maar dit blijkt een broodje aap verhaal te zijn, hoorde ik later.  Zelf trapte ik er gewoon met open ogen in,  moet ik eerlijk bekennen,  maar het blijkt een toerist gimmick te zijn, iets wat overal ter wereld bij de evenaar gedaan wordt, maar helaas, het is een trucje. 😀

Nog even wat foto's bij het evenaar bord gemaakt  met de hele groep. Intussen leer ik mijn medereizigers steeds beter kennen en lijkt er een hechte groep te ontstaan en er zitten een paar leuke grappenmakers tussen.

Om 13:00 uur eindigde de reis van de dag. Voordat we het reservaat ingingen bracht een deel van de groep een bezoek aan een Samburu stam. De kleurrijke Samburu zijn vee-nomaden en familie van de Masai. We krijgen enkele ceremonies en dansen te zien en vervolgens een rondleiding in het dorpje. Het is van oorsprong een nomadisch volk en ze onderhielden zichzelf voornamelijk met het houden van vee, maar volgens mij komen ze nu ook voor een groot deel rond van de bijdragen die ook aan ons is gevraagd voor deze rondleiding. We zijn wel de enige groep die er is op dit moment, maar ik weet natuurlijk dat elke Sawadee groep die deze reis maakt, hier een bezoek brengt en de bijdrage per persoon is best een mooi bedrag voor lokale waarden. Het is ze gegund.

Na het bezoek liepen we door Samburu naar ons kamp, de rest van de groep heeft de tenten al neergezet bij een leuke plek onder de bomen, dat scheelt weer en,... taadaa.. ik krijg eindelijk mijn (door Peace nieuw gekochte) slaapzak. Deze kan tegen -10 graden, dus als het goed is ga ik het niet meer koud krijgen. Maar lang genieten van deze gift is er niet bij. We moeten direct lunchen, nou ja, dat is ook niet vervelend, we laten het ons weer goed smaken, mjam mjam. We hebben extra hulp bij dit kamp, dus we hoeven niet af te wassen en te wapperen en kunnen we dus direct op weg in de safaritruck voor onze eerste gamedrive.

Als eerste maakten we een stop waarvan ik dacht dat het een termietenheuvel was, maar daar leefden een martersoort in. Heel grappig om te zien hoe zij ons in de gaten leken te houden. Oh ja, en klik gerust op de foto's, want dan zie je het grote formaat!

Die eerste gamedrive zagen we onder andere de grevy-zebra en de Netgiraffe, ook wel bekend als de Somalische giraffe of in het Engels reticulated giraffe. Vandaag leer ik dat zowel bij giraffen als bij zebra's er meerdere soorten zebra's bestaan. Bij de netgiraffe bestaat het vlekkenpatroon uit grote, hoekige vlekken is een soort netvorm gescheiden door dunne witte lijnen. De grévy-zebra is te herkennen aan de smalle strepen die heel dicht op elkaar staan en niet doorlopen op de buik. Ook zien we een krokodil aan de waterkant relaxen.

Ook zagen we veel beisa oryxen, dit is een grote antilope met een stevige nek, lange kop en lange dunne hoorns. Zowel mannetjes als vrouwtjes dragen deze hoorns. Hun vacht bruingrijs van kleur, de buik is wit en aan de zijkant loopt een zwarte band. Ook op de voorpoten en de kop loopt een zwarte streep. Een leuk weetje: ze kunnen langer zonder water dan een dromedaris.

De groep gerenoeks die wespotten we bij een groep struiken is een beetje bizar om te zien. Het zijn een soort antilope en staat ook wel bekend als de girafgazelle. Het zijn slanke dieren met een lange nek en lange poten. Hun kop is klein, terwijl hun ogen en oren juist erg groot zijn. Hier eten ze de bladeren en scheuten van voornamelijk acacia’s. Wanneer ze eten gaan ze op hun achterste poten staan. Zo grappig! Ze komen niet overal in afrika voor, slechts in de hoorn van Afrika en Tanzania, dus enkel mid-oosten van het continent. 

Ook zagen we een zogenaamde kori bustard (aka Koritrap), een grote loopvogel, maar kan wel vliegen. Daarmee is hij de zwaarste vliegende vogel van Afrika. Ook mochten we nog een paar andere dieren spotten, zoals de grantgazellen, ook deze komen slechts in een deel van oost Afrika voor, maar met grote getalen, en de prachtig uitziende grey headed kingfisher, ook van zoiets kleins kan ik erg genieten. We hebben een aantal vogelkenners in de groep en een vogelboekje. Hierdoor weet ik elke keer erachter te komen welke soorten we tegenkomen. Anders had ik het moeten laten met beschrijvingen als grote zwarte roofvogel of klein gekleurd vogeltje. Ik ben blij dat deze mannen in onze club zitten, want hierdoor leer ik weer eens wat bij.  

Maar dan komt de grootste verrassing van de dag, dit was een groep leeuwen. Deze blijken niet vaak voor te komen in Samburu en zelfs onze gids stond stomverbaasd, dit was de eerste keer dat zij leeuwen in dit part tegen was gekomen. 

En ook werden we nog getrakteerd op twee vechtende, of stoeiende olifanten, wat is dat indrukwekkend om zo dichtbij te mogen aanschouwen. Man, wat geniet ik. Bij het uitrijden van het national park werden we nog getrakteerd op een stoet olifanten die de weg (nou ja weg, zandpad bedoel ik) overstaken. Deze waren weer een stuk lichter van kleur, maar dat komt waarschijnlijk dat ze eerder op de dag in het zand hebben liggen rollen.

’s Avonds bereide onze kok Elvis weer een heerlijke maaltijd en geniet je van de prachtige Afrikaanse sterrenhemel. De sfeer in de groep is nog steeds heel prettig. Ik realiseer mij keer op keer, ik zit in f---ing Afrika, wat een bijzondere gebeurtenis. Een maand geleden wist ik nog niet dat ik deze reis zou maken. Counting my blessings!