Pittige trekking rond Hsipaw

Het heeft even geduurd voor ik deze update kon plaatsen, bij gebrek aan Wi-Fi en als dat er wel was geweest, had ik er simpelweg ook geen tijd voor gehad. 

De koppels zijn gesplitst! Anja en Jesse zijn afgereisd naar het mooie strand van Ngapali. Mari en ik gingen een trekking doen vanuit Hsipaw. Een hele dag bijna onafgebroken in een transfer busje gezeten en doodmoe aangekomen bij Mr. Charles, een leuk hostelhotel in het dorp die diverse trekkingen aanbiedt. Ik denk dat hij de populairste aanbieder hiervan is, onder de backpackers die naar Myanmar komen, want we zien hier veel andere toeristen. 

Na het inchecken, bevestigen welke tracking we nemen, was het tijd voor een warm diner, daarna nog een heerlijk koud biertje gedronken en niet te laat naar bed gegaan.
De volgende dag moesten we namelijk vroeg uit de veren.

De eerste dag liepen we langs de rijstvelden en kleine dorpjes. Nu was er nergens meer een toerist te bekennen, dan enkel ons groepje, naast Mari en ik bestaande uit 5 dames en een lokale gids. Dat was ons clubje voor de komende drie dagen.

Het eerste deel van de tracking liepen we door diverse ‘Shan’-dorpjes. De Shan  minderheden vormden vroeger een eigen staat maar besloten lang geleden zich bij het
toenmalige Birma te voegen. Deze bevolkingsgroep laat zich weinig beïnvloeden door de Birmese regering en deze steekt ook weer van hun kant weinig energie in dit deel van het land. Er kunnen namelijk niet eens auto’s in dit gebied komen. Deze dorpen zijn vooral bezig met landbouw. De Shan-staat, waar de meeste Shan wonen, is een bergachtig gebied dat grenst aan China, Laos en Thailand. Onze gids zelf was ook Shan.

De natuur was prachtig, maar moeilijk te omschrijven, net als het moeilijk is te omschrijven hoe zwaar en heet het was. Hopelijk spreken de foto’s voor zich.

De eerste dag was wel een zware tocht en kreeg ook nog eens last van gewrichten bij mijn heupen door al het klimmen, ging er iets mis, auw. Maar ik beet door tot bijna het einde. Daar was een steile klim over losse stenen en de pijn werd steeds erger, dus werd ik door de vader van de gids om het  laatste half uur, in 15 minuten per brommer af te leggen. Wat op zich best eng was; losse stenen zijn nou niet de lekkerste ondergrond voor een tweewieler en al helemaal niet relaxt als aan één kan een hoge afgrond is, brrrr. We sliepen die avond bij de ouders van onze gids in een Shan dorp. Waar een prachtige zonsondergang te zien was. 

Vanaf een heuvel had je een mooi overzicht over het dorp. Het slapen was natuurlijk zeer primitief; Op een houten vloer, op een heel dun matrasje, met een dekentje. Echt lekker slaap je niet, maar omdat je zo moe bent van de afgelopen dag, pak je in elk geval wel een paar uurtjes slaap. 

De volgende dag vroeg opstaan en na het wassen met koud bergwater en een lekker ontbijt van noedels weer op pad gegaan. Alle kindjes uit het dorp komen langlopen om nog even te zwaaien naar die gekke blanken met rugzakken.

De tweede dag was ook zwaar, maar met minder heftige klimpartijen, gelukkig. Wat ook super fijn was is dat de pijn weg is, dus ik kan er weer tegenaan.  Dit keer langs dorpjes
van de Palang stammen. Deze lijken iets meer op Chinezen, maar net zo enthousiast als de andere dorpjes als we langslopen. Hier is thee de belangrijkste bron van inkomen. Er
wordt veel gebikkeld, maar ook veel gelachen binnen ons kleine groepje. Zo nu en dan stoppen we spontaan om even te genieten van de prachtige vergezichten, wat bevinden we ons toch in een mooie omgeving! Mari en ik letten goed op elkaar en nemen even een minuutje pauze als één van ons even een momentje nodig heeft om op adem te komen.

Die avond slapen we weer in een ander Shan dorpje, dit keer bij de tante van de gids. Ja, zo heeft een groot deel van de familie profijt van onze komst, leuk. We waren bekaf aan het eind van de dag en hadden bij aankomst in het dorp allemaal echt even de tijd nodig om bij te komen. Dus niet alleen de veertigers (ik) en vijftigers (Mari). Weer op een dun matrasje op de vloer, maar goed, ook die nacht kwamen we wel weer door. Veel gepraat en gelachen in de avond met elkaar, het is een leuke groep.

De volgende dag, na het warme ontbijt ons klaar gemaakt voor de laatste dag, die overigens weer lekker zwaar was. Bij iedereen doen alle spieren pijn. Dus heb ik hier en daar bij de dames een powermassage uitgevoerd, om even te relaxen en de spieren los te maken, met als dank een vette zoen. Deze dag was vooral veel jungle en glijpartijen, maar dat kon het plezier niet verpesten. Hier en daar een pijnlijke plek en gekwetst imago, maar het doet ons nu weinig, we genieten!

Aan het einde van de dag werden we door een pick-up opgehaald om ons terug te brengen naar Mr. Charles. Wow, wat een super zware maar prachtige ervaring
kunnen Mari en ik bijschrijven aan deze vakantie. Zeer de moeite waard geweest. Op deze manier leerden we elkaar nóg beter kennen en het is ons enorm bevallen. Wie weet mogen we ooit nog eens een mooie trekking samen maken, lijkt ons geweldig.