Lake Victoria

Vandaag is een lange reisdag, dus vroeg opstaan om 4.30, ontbijten en snel pleite. We gingen via de Tanzaniaanse grens naar het grote Victoriameer. We reden door een dichtbevolkt gebied van Kenia. Daarna de grens over. Om 12:00 kwamen we aan bij de grens. Er werd ons verteld dat het soms snel gaat, maar ook 5 uren kan duren. Dit omdat de systemen vaak uitvallen, of dat ze de truck van binnen en buiten willen inspecteren. Wij hadden geluk, alles deed het. Twee loketten naast elkaar, eerste is om uit Kenia weg te gaan, de tweede, direct ernaast is voor Tanzania en de visum te laten zien. Ik was als eerste door de douane heen. Jessie volgende snel. Dus wij gingen alvast een ATM zoeken om Tanzaniaanse Schillingen te pinnen. Daarna hoorden we dat Peace als één groep wou pinnen, oeps. Nadat iedereen weer in de truck zat, reden we Tanzania in.

Het is hier heel anders, de daken zijn glimmend en puntig, er zijn veel geronde rotsformaties, en de mensen kijken bozer. Je mag ook zeker niet zomaar foto's van mensen maken. De kans is dan groot dat je dan een steen naar je hoofd krijgt. 

Omdat alles zo voorspoedig liep konden we een stop maken bij het Victoriameer, dat overigens het grootste meer van Afrika is. Van te voren was verteld dat we optioneel een boottochtje konden doen, maar Peace vertelde dat dit niet veel voorstelde en eigenlijk geld- en tijdverspilling zou zijn. Als je er bent, denk je dat je aan de zee zit, zo onwijs groot dat het meer is. Maar er kan hier geen sprake zijn van een strandvakantie, daarvoor is het te beperkt, maar voor een dagje er op uit, is het zeker leuk. Er was een leuk klein strandje, met een groep vrolijke kinderen. Ik nam een biertje en genoot van 15 minuten vakantiegevoel. Helaas kunnen we niet te lang blijven hangen.

We overnachten in de omgeving van het Victoriameer bij Mwitongo. Het is een mooie camping met zowaar een zwembad! Eigenlijk konden we een kamer krijgen, maar door een administratiefout van de beheerder kon dat toch niet, want er kwam later nog een andere Sawadee groep en die hadden kamers gereserveerd.  

Helaas kreeg ik die nacht bezoek van vele mieren, vervelend. Hopelijk kan ik vandaag wél een kamer krijgen.

Toen in de middag de rest van de groep naar een marktje ging, hield ik mij bezig met een handwasje en kwam het goede nieuws dat er inderdaad een kamer voor mij (en voor enkele anderen die erom vroegen) beschikbaar was en verhuisde ik uiteindelijk naar een mooie kamer en dronk daar een heerlijk kopje koffie. Even alleen, .... ook wel weer even prettig. 

Toen de rest terug kwam genoten we gezamenlijk van het zwembad en de zon. Het stadje was niet zo gezellig, hoorde ik. Vervolgens kwam het moment waar ik naar uitkeek; koken met Elvis. Hij had de juiste inkopen gedaan voor mijn Aziatische kip en we gingen samen koken. Peace kwam ook helpen. Ik zette mijn dance muziek op de box van Elvis en alk swingend waren we aan het kokkerellen. Zo veel lol gehad. 

Plots werd de lucht zwart en ontstond er voor het diner een gigantische stortbui. Ben ik blij dat ik een kamer heb. Het eten was dus een beetje improviseren, want er was niet heel veel overdekte ruimte. Gelukkig viel de kip in de smaak bij mijn reisgenoten, of ze durfden niet te zeggen als het niet smaakte.... Normaliter maak ik deze wel iets pittiger, maar ik wil wel dat iedereen kan genieten en niet alleen de mensen die van pittig houden. Elvis vindt het zeker lekker en vraagt of ik het recept wil uitschrijven voor hem. Dat zal ik zeker doen. Na het eten gingen enkelen hun tent checken en gelukkig, allemaal zijn ze droog. Anders had ik één of twee logees gehad in mijn kamer, want ik ga natuurlijk mensen niet in een natte tent laten slapen als ik een kamer heb. Dus had ik een aantal reisgenoten aangeboden dat ze eventueel bij mij mochten crashen. Maar dat was dus niet nodig.