Tangalle

In de ochtend nog heerlijk genoten van het zwembad, waar ook twee Singalesche gasten waren die de gids zijn van een Engels koppel, die twee jongen zaten s’morgens vroeg al aan de arak in het zwembad en dat Engelse koppel was niet echt vrolijk meer, hebben wij het toch een stuk beter getroffen.

Onze tour vervolgt op weg naar Tangalle, waar we vlak voor aankomst aldaar veel schade zagen die die tsunami had aangericht, een hele visserhaven ligt nog in puin en sommige kapotte boten zijn nog terug te vinden op de rotsen in het water of in de heuvels. Ook waren er overal op bomen markeringen gemaakt zodat je kon zien tot hoe hoog het water was gekomen, bizar. 

Aangekomen in Tangalle kwamen we bij mooi stuk grond met allemaal cabanas, die lekker ver van elkaar af stonden. Aan de rand van het terrein was een klein privé-strandje, het zag er perfect en idyllisch uit. Echter viel ons wel direct op dat de sfeer wat stroever was dan op eerdere locaties. Ook stond er een bordje dat chauffeurs een bepaalde kant op moesten en toeristen de andere kant op.

Bij het inchecken kreeg ik een groot formulier in mijn handen gedrukt wat vol stond met allerlei regels, zelfs werd er aangegeven hoe je moest douchen. Nu begrepen we gelijk waardoor de medewerkers niet zo vrolijk keken want voor hun zullen er ongetwijfeld nog veel meer onplezierige regels gelden. Later bleek dat de Duitse eigenaren die periode ook aanwezig waren en met ijzeren hand regeren over hun kampf. We hoorden de man diverse keren keihard schreeuwen en vloeken tegen het personeel en trok
zich er niets van aan dat wij daar vlakbij zaten. Zijn vrouw was ook niet echt het zonnetje in huis.

We konden Sura echter nergens vinden en vroegen een van de medewerkers hem voor ons te halen om samen te lunchen. Daar vertelde Sura dat hij al diverse malen aanvaringen had gehad met de eigenaresse omdat ze hem als vuil behandelde, terwijl hij juist geld naar ze toe brengt. Maar het is laagseizoen en er zijn geen andere behoorlijke overnachtingplaatsen in de buurt, dus hij had geen keuze.

De rest van de tijd dat er nog enigszins daglicht was hebben we heerlijk genoten van het kleine strandje en de zee. Die avond gingen we in het restaurantje met Sura dineren waar hij opeens via de ober te horen dat de eigenaresse had doorgegeven dat als hij met ons in het restaurant dineert, hij de volledige prijs van het eten zou moeten betalen (normaal gesproken krijgen chauffeurs gratis eten) omdat men liever niet had dat chauffeurs in het restaurant plaatsnemen. Wij waren de enige gasten in het cabanapark, dus dat sloeg nergens op daarnaast zijn het geen manieren om zo met de eigen bevolking van dit land om te gaan terwijl je zelf uit een ander land daar bent gekomen. Sura zij tegen de ober dat hij aan onze Duitse vriendin mocht doorgeven als
zijn eten op de rekening komt te staan, hij nimmer meer gasten naar hun toe zal brengen. Het is vandaag in Nederland dodenherdenking, wel een aparte belevenis zo met die Duitsers….